Ik was nog net geen 19 jaar toen ik aan de slag ging in mijn eerste ‘echte’ baan op een verpleeghuisafdeling. In mijn functie was ik veel aan het geven en zorgen voor anderen. Dat was lange tijd heerlijk om te doen. Toch begon er na een paar jaar iets aan mij te knagen. Ik miste iets in mijn baan, maar wat precies wist ik eigenlijk ook niet. ‘Wat wil ik nu eigenlijk?’

Een lange zoektocht hiernaar volgde. Ik heb verschillende functies bekleed, met meer of minder zorgen voor anderen. Toch bleef het gevoel dat er iets niet paste en het werd ook luider en dringender. Steeds vaker merkte ik dat ik jaloers was op mensen die wél een gedurfde keuze hadden gemaakt wat betreft werk. Ik nam het mijzelf kwalijk dat ik dat niet deed. Ik begon te voelen dat ik van het gebaande pad af wilde. Mijn éigen pad volgen. Doen wat ik zélf graag wilde en gehoor geven aan dat knagende gevoel.

Het idee ontstond dat ik voor mezelf zou kunnen beginnen, maar ik had nog steeds geen idee hoe en waarmee. Ook ontbrak het mij aan moed om hier écht gehoor aan te geven. Ondertussen bleef ik doorwerken in een baan die niet paste. Een fikse burn-out volgde, en aansluitend de ww. Die heb ik aangegrepen om in ieder geval te stoppen met wat ik deed. Hierdoor ontstond de mogelijkheid om ruimte te geven om te gaan ontdekken wat het is dat ik in mijn hart zo graag wil.
Eindelijk ontdekte ik mijn talent voor het coachen van mensen. Tegelijk had ik 1001 redenen om het niet te doen, bv. ‘Wat nou als ik het helemaal niet kan?’ ‘Wie zit er nu op mij
te wachten?’ of ‘Wat zullen anderen wel niet van mij denken?’

De pijn en frustratie van het niet durven, het niet goed weten hoe én tegelijk voelen dat het zo niet door kon gaan, bracht me steeds dichter met mijn rug bij de muur. Tot ik er tegenaan stond. Zó kon het niet door gaan!
‘Ga ik nu eindelijk echt kiezen voor mijnhart of blijf ik gaan voor veiligheid, zekerheid en het gebaande pad?’
In gedachten zag ik mezelf aan het eind van mijn leven, terugdenkend aan deze tijd. Wat een spijt zou ik hebben als ik zou kiezen voor veiligheid, in plaats van het niet volgen van mijn hart! Ik voelde heel duidelijk dat elke keer dat ik koos voor de veilige optie ik mezélf teleurstelde! Dit heb ik nu wel genoeg meegemaakt, besloot ik! Ik wil mijn hart achterna, zodat ik écht trots op mezelf kan zijn en ik aan het eind van mijn leven tevreden kan terugkijken.

Nu geef ik uitdrukking aan wat er al die tijd al in mijn hart leefde, op een manier die bij mij past. Het knagende gevoel is weg en ik ervaar rust in mijn gedachten. Ik voel me krachtig, uitgedaagd, levend en (nu al 😊) tevreden.
Mijn leven is uit de pauzestand en ik voel me weer volledig betrokken bij mijn eigen leven.
Bovendien sta ik nu weer helemaal achter mezelf met wat ik doe en hoe ik dat doe.
Nu help ik vrouwen tussen de 40 en 50 jaar die na een lange zoektocht zich onderhand moedeloos en ten einde raad voelen, omdat ze nog stééds niet weten wat het werk is waar ze nu écht gelukkig van worden en willen blijven doen tot aan hun pensioen, met diepgaande en levensveranderende inzichten vanuit zichzelf naar boven te halen zodat ze dit nu wél gaan weten, waardoor ze hiervandaan, vanuit dit weten volop kunnen gaan genieten van hun zinvolle werk, moeiteloos tot aan hun pensioen.

Als je me zou kennen ….

Als je me zou kennen …

Ik heel graag wandel. Het liefst elke dag.
Ik zelfs een keer een maand lang elke dag hetzelfde pad heb gewandeld, maar dat het geen dag hetzelfde was.
Ik ongedurig en zelfs onaardig kan worden wanneer ik te lang niet buiten ben geweest.
Ik een fikse zelfdiscipline heb, maar niet voor alles.
Ik namelijk elke middag warme chocolademelk drink, zelfs in de zomer.
Ik elke zondag thuis op mijn matje met de kettlebell sport.
Ik graag liters kruidenthee drink en ik dus een kast vol allerlei soorten thee heb.
Maar dat je me niet mee hoeft te nemen naar een high tea, aangezien ik geen gebakjes eet 😛